Het ongewone leven van een gewone jongen

Leven met een narcist is verschrikkelijk. Dat is het geval als de narcist jouw partner is, maar het is nog veel erger als een van je ouders een narcist is. Van de andere ouder hoef je niets te verwachten, want die heeft al zijn of haar energie nodig om zelf te overleven naast een narcistische partner. De omgeving heeft vaak een heel ander beeld van het gezin dan de wrede werkelijkheid en ziet daarom ook geen aanleiding om je te steunen. Als kind van een narcistische ouder sta je er dus helemaal alleen voor in een vijandige omgeving, hetgeen leidt tot een ongekende eenzaamheid. Over het leven met een narcistische partner is al veel geschreven, maar niet over de verwoestende effecten van een narcistische ouder op de emotionele ontwikkeling van een kind. Zeker niet door een slachtoffer zelf. Dat maakt 'Het ongewone leven van een gewone jongen' tot een uniek boek. 

In dit autobiografische boek neem ik de lezer mee terug naar de ziekmakende omgeving waarin ik ben opgegroeid. Door mijn onverwerkte trauma’s stokte mijn emotionele ontwikkeling en daarom slaagde ik er niet in om aansluiting te houden met leeftijdgenoten. Ik belandde daardoor in een bijna volledig sociaal isolement waarbij mijn enige houvast bestond uit school, studie en later werk. Mijn leven was een voortdurende afwisseling tussen vallen en opstaan en psychische ziekteverschijnselen die, ondanks talloze bezoeken aan verschillende psychiaters en veelvuldig medicijngebruik, bleven terugkomen. Door mijn vechtlust leek ik het als dertiger objectief toch nog goed voor elkaar te hebben. De steeds heftigere verschijnselen van PTSS maakten mijn leven echter steeds zwaarder totdat het uiteindelijk ondragelijk werd. 

Uiteindelijk kwam ik terecht in een psychiatrische kliniek waar ze me mij in eerste instantie voornamelijk met rust lieten en mij respecteerden zoals ik was, inclusief mijn suïcidaliteit. Hierdoor  lukte me het uiteindelijk om een klein beetje eigenwaarde te hervinden. Ik greep deze kans om een nieuwe start te maken met beide handen aan en genoot intens van de omslag in mijn leven, maar ik realiseerde me tegelijkertijd dat mijn moeder volledig bezit van me had genomen en mijn eigen persoonlijkheid had vermoord. Om ooit een normaal leven te leiden, bedacht ik dat ik een manier vinden om haar 'uit te bannen'. Ondanks dat ik dit op rigoureuze wijze heb gedaan, bleef mijn emotionele achterstand me parten spelen. Het proces naar een evenwichtig leven was daarom bezaaid met valkuilen, op het gebied van relaties, werk en vaderschap. Toen ik op zijn eenenzestigste dacht dat ik mijn leven eindelijk goed op de rit had, kreeg ik toch nog een zware inzinking en besefte ik dat ik alsnog de zwaarste momenten uit mijn jeugd moest herbeleven. Uiteindelijk slaagde ik daarin en kon ik als 'gewone jongen' genieten van het leven als gepensioneerde. In het boek beschrijf wat ik tijdens elke fase van mijn hectische leven voelde en hoe de moeizame verwerkingsprocessen verliepen waarbij ik alles vanuit mijn huidige gezonde perspectief probeer te analyseren.